ประวัติความเป็นมา ( History )

ประวัติความเป็นมา ( History )

                          ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดของโลก มีอายุเก่าแก่ถึง 4500 ปี เป็นศานาที่ใหญ่เป็น อันดับสามของศาสนาโลก และเป็นศาสนาหลักของประเทศอินเดียและเนปาล โดยมีผู้ศรัทธาหลายร้อยล้านคนทั่วโลก มีช่วงเวลาหลักๆของการพัฒนาดังนี้

ลำดับการพัฒนาการของศาสนา

1. ยุคอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ (ประมาณ 2,500 – 1,500 ปีก่อนคริสตกาล)

• มีการค้นพบซากโบราณสถานในเมืองโบราณ เช่น โมเฮนโจ-ดาโร และฮารัปปา

• นักวิชาการบางคนเชื่อว่าแนวคิดและพิธีกรรมบางอย่างของศาสนาฮินดูอาจมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมนี้ เช่น การบูชาพระศิวะในรูปแบบ "ปศุปติ"

2. ยุคพระเวท (ประมาณ 1,500 – 500 ปีก่อนคริสตกาล)

• เริ่มเมื่อชาวอารยันอพยพเข้ามาทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย

• เป็นยุคที่คัมภีร์พระเวท (Vedas) ทั้ง 4 ถูกแต่งขึ้น ได้แก่ ฤคเวท, ยชุรเวท, สามเวท และอาถรรพเวท

• ศาสนาฮินดูในยุคนี้มีลักษณะเป็น "เวทนิยม" (Vedic religion) คือเน้นการบูชายัญ การสวดมนต์ และการบูชาเทพเจ้าต่าง ๆ เช่น อัคนี (Agni), อินทร (Indra), วรุณ (Varuna)

( ภาพพระอัคนีกับบทความในพระเวท )

3. ยุคอุปนิษัท (ประมาณ 800 – 200 ปีก่อนคริสตกาล)

• เริ่มมีแนวคิดเชิงปรัชญาเข้ามา เช่น ความคิดเรื่อง "พรหมัน" (Brahman – สภาวะสูงสุด) และ "อาตมัน" (Atman – วิญญาณตนเอง)

• เน้นการหลุดพ้น (โมกษะ) จากวัฏสงสาร (สังสารวัฏ) ผ่านการรู้แจ้ง ไม่ใช่แค่การบูชายัญแบบเดิม

4. ยุคมหากาพย์และปุราณะ (ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล – 500 ปีหลังคริสตกาล)

• มหากาพย์เรื่อง รามายณะ และ มหาภารตะ (ซึ่งมี ภควัทคีตา เป็นส่วนหนึ่ง) ถูกแต่งขึ้น

• การนับถือเทพเจ้ารูปแบบต่าง ๆ เช่น พระพรหม พระวิษณุ พระศิวะ เริ่มแพร่หลายมากขึ้น

• แนวคิดเรื่อง "ธรรมะ" (Dharma) หรือหน้าที่ในชีวิตเริ่มมีบทบาทสำคัญ

5. ยุคคลาสสิกและยุคหลัง (500 ปีหลังคริสตกาล – ปัจจุบัน)

• เกิดนิกายหลักของฮินดู เช่น วิษณุไวษณพ (นับถือพระวิษณุเป็นเทพสูงสุด), ไศวะ (นับถือพระศิวะ), และศักติ (นับถือพระแม่)

• การบูชารูปเคารพและการสร้างวัดกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิต

• ศาสนาฮินดูแพร่หลายไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น เขมร ชวา และไทย ผ่านการค้าขายและวัฒนธรรม